John the Baptist... Jan Chrzciciel...

 

Mark 1:1-8

A voice cries in the wilderness: prepare a way for the Lord

The beginning of the Good News about Jesus Christ, the Son of God. It is written in the book of the prophet Isaiah:

Look, I am going to send my messenger before you;

he will prepare your way.

A voice cries in the wilderness:

Prepare a way for the Lord, make his paths straight.

and so it was that John the Baptist appeared in the wilderness, proclaiming a baptism of repentance for the forgiveness of sins. All Judaea and all the people of Jerusalem made their way to him, and as they were baptised by him in the river Jordan they confessed their sins. John wore a garment of camel-skin, and he lived on locusts and wild honey. In the course of his preaching he said, ‘Someone is following me, someone who is more powerful than I am, and I am not fit to kneel down and undo the strap of his sandals. I have baptised you with water, but he will baptise you with the Holy Spirit.’

       The second Sunday of Advent takes us to the banks of the river of Jordan, to the place where John the Baptist fulfilled his mission. He prepared people for Christ’s coming. From the theological point of view, St. John was the bridge between the Old and New Testament. As the only Prophet, he belonged to the Old and the New Covenant. He talked about Son of God, the Lamb of God, who takes way the sins of the world. 

 

If we look closer at the situation, we may think that John had a great opportunity to call himself a Messiah.  The people, at the shore of the river hoped to see the Son of God. He might have said: I am he, the Promised Messiah, come to me and through the baptism receive the forgiveness of sins. 

 

He did not do it because he knew, what his role in the plan of Redemption is. John was aware that was the tool in the God’s hands. The attitude of humility did not allow him to announce himself as God. 

 

He was convinced that Jesus is the greatest treasure of his life. His relationship was built on the intimacy with God. He was ready to offer his life, what he later did for Jesus. 

 

On this Advent time, we may have a chance to renew our thinking and the “philosophy” of life. Jesus is coming to everyone, so we can experience His presence and love. All these days became an opportunity to immerge into His power and peace. God says trough St. John, just like he did 2000 years ago: I am coming, experience my sweet presence and love. We are encouraged, to welcome him in our hearts, to get the unlimited satisfaction and goodness. He can dispel any darkness from your hearts and minds.

 

These 4 weeks are an extraordinary time to meet Christ more. Sometime, observing people I think, we can fall into a trap, not to see Jesus in church. It seems so strange, but possible. Why? For a man more important may be a statue or a candle, than the Blessed Sacrament, which has been so often ignored. Because of that, being in church, I may not meet the Lord, some the things hide the real God. These items are needed, but they have own place to adore God, not to become the purpose of the celebration and prayer. The building of church is about his house. 

 

Only he is the center of those celebrations. 

St. John Paul II said that no one can understand himself without Christ. Jesus Christ will change the time Christmas; we only must invite him.

Jesus, you are my treasure and the biggest gift. Amen. 

(Mk 1, 1-8) 
Początek Ewangelii Jezusa Chrystusa, Syna Bożego. Jak jest napisane u proroka Izajasza: "oto Ja posyłam wysłańca mego przed Tobą; on przygotuje drogę Twoją. Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie dla Niego ścieżki", wystąpił Jan Chrzciciel na pustyni i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów. Ciągnęła do niego cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy i przyjmowali od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając swoje grzechy. Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a żywił się szarańczą i miodem leśnym. i tak głosił: "idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby schyliwszy się, rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą, on zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym".

    Druga niedziela Adwentu przenosi nas nad brzeg rzeki Jordan, do miejsca, gdzie Jan Chrzciciel wypełnił swoją misję. Przygotowywał on ludzi na przyjście Chrystusa. Z teologicznego punktu widzenia św. Jan był pomostem pomiędzy Starym i Nowym Testamentem. Jako jedyny Prorok należał do Starego i Nowego Przymierza, mówiąc o Synu Bożym, Baranku Bożym, który gładzi grzechy świata.

Jeśli przyjrzymy się bliżej sytuacji, możemy pomyśleć, że Jan miał wspaniałą okazję, aby nazwać siebie Mesjaszem. Ludzie na brzegu rzeki mieli nadzieję ujrzeć Syna Bożego. Mógł powiedzieć: Ja nim jestem, Obiecany Mesjasz, przyjdźcie do mnie i przez chrzest otrzymacie odpuszczenie grzechów.

Nie uczynił tego, bo wiedział, jaka jest jego rola w planie Odkupienia. Jan miał świadomość, że jest narzędziem w rękach Boga. Postawa pokory nie pozwoliła mu ogłosić się Bogiem.

Był przekonany, że Jezus jest największym skarbem jego życia. Jego więź opierała się na intymności z Bogiem. Był gotowy oddać swoje życie, co później zrobił dla Jezusa.

W tym czasie Adwentu możemy mieć szansę odnowienia naszego myślenia i „filozofii” życia. Jezus przychodzi do każdego, abyśmy mogli doświadczyć Jego obecności i miłości. Wszystkie te dni stają się okazją do zanurzenia się w Jego mocy i pokoju. Bóg mówi przez św. Jana, tak jak to zrobił 2000 lat temu: Przychodzę do was, doświadczcie mojej słodkiej obecności i miłości. Zachęca, aby powitać Go w naszych sercach, zyskując dobroć. On może rozproszyć każdą ciemność z waszych serc i umysłów.

Te 4 tygodnie to niezwykły czas, aby jeszcze bardziej spotkać się z Chrystusem. Czasem, obserwując ludzi, myślę, że możemy wpaść w pułapkę, nie zauważając Jezusa w kościele. Wydaje się to takie dziwne, ale możliwe. Dlaczego? Dla człowieka ważniejsza może być figura czy świeca niż Najświętszy Sakrament, o którym tak często się zapomina. Przez to będąc w kościele mogę nie spotkać Pana, który jako prawdziwy Bóg, skutecznie jest zakryty przez mniej istotne rzeczy. Przedmioty te są potrzebne, niemniej jednak mają swoje miejsce, w adorowaniu Boga, a nie stając się celem celebracji i modlitwy. Budowa kościoła To Jego domu.

Tylko on jest centrum celebracji.

Św. Jan Paweł II mówił, że bez Chrystusa nikt nie może zrozumieć siebie. Jezus Chrystus może zmienić czas Bożego Narodzenia; musimy go tylko zaprosić.

Jezu, Jesteś moim skarbem i największym darem. Amen.

Be on your guard.... Czuwanie...

 

Mark 13:33-37

If he comes unexpectedly, he must not find you asleep

Jesus said to his disciples: ‘Be on your guard, stay awake, because you never know when the time will come. It is like a man travelling abroad: he has gone from home, and left his servants in charge, each with his own task; and he has told the doorkeeper to stay awake. So stay awake, because you do not know when the master of the house is coming, evening, midnight, cockcrow, dawn; if he comes unexpectedly, he must not find you asleep. And what I say to you I say to all: Stay awake!’

    A New Liturgical Year has started, and the First Sunday of Advent gives to us the Gospel of Mark, which turns our eyes into the Lord. Jesus Christ using the parable, points out about the need to vigil and wait for him. The first part of Advent as we know, puts the accent on the second coming of Christ on the last day. Afterwards, the Church is leading her children to the Nativity of the God’s Son.

 

The steward of the property says, be aware and stay on your guard, because you do not know, when your lord will come back. The same about us, Jesus will come, but we do not know, which day, and because of this fact we need to stay on guard on every day. 

Look at the Gospel from the other perspective, the steward did not say, wait and do nothing, but be in your charge, being active. 

 

There is a temptation to experience Advent passively, especially at the beginning, and when the time of celebration will come, we have become more active to the preparation for Christmas itself. 

Jesus says, start at the beginning of Advent, prepare your heart and mind for now, do not cross your arms, saying it is plenty of time, I need to be calm. 

This is not a good way, Christ welcomes us to pray more, to meditate his word and purify my heart and soul in the sacrament of confession, especially the last reconciliation was so long ago. 

 

Let us use the chance to take part into Advent with joy but with my personal involvement.  Amen. 

(Mk 13, 33-37) 
Jezus powiedział do swoich uczniów: "Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie. Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swoim sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: z wieczora czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem. By niespodzianie przyszedłszy, nie zastał was śpiących. Lecz co wam mówię, do wszystkich mówię: Czuwajcie!".

    Rozpoczął się nowy rok liturgiczny, a pierwsza niedziela Adwentu wskazuje nam na Ewangelię Marka, która kieruje nasze oczy ku Panu. Jezus Chrystus za pomocą przypowieści wskazuje na potrzebę czuwania i czekania na Niego. Jak wiemy, pierwsza część Adwentu kładzie akcent na powtórne przyjście Chrystusa w dniu ostatecznym. Następnie Kościół prowadzi swoje dzieci do Narodzenia Bożego Syna.

 

Zarządca majątku z Ewangelii mówi: bądź czujny i strzeż się, bo nie wiesz, kiedy twój pan powróci. To samo z nami, Jezus przyjdzie, ale nie wiemy, którego dnia i dlatego każdego dnia musimy czuwać.

Spójrzmy na Ewangelię z innej perspektywy, pan nie powiedział do sług: czekaj i nic nie rób, ale bądź aktywny.

 

Istnieje pokusa, aby Adwent biernie przeżywać, zwłaszcza na początku, a gdy nadejdzie czas świętowania, z większą aktywnością włączymy się w przygotowania do samych Świąt Bożego Narodzenia.

Jezus mówi, zacznij przygotowanie od początku Adwentu, przygotuj swoje serce i umysł na teraz, nie „zakład rąk” mówiąc, że to dużo czasu, mogę bić spokojny.

To nie jest dobry sposób, Chrystus zaprasza nas, abyśmy więcej się modlili, rozważali Jego Słowo i oczyszczali swoje serce i duszę w sakramencie spowiedzi, zwłaszcza. kiedy ostatnie pojednanie było dawno temu.

 

Wykorzystajmy szansę, aby z radością, ale i z moim osobistym zaangażowaniem, uczestniczyć w Adwencie. Amen.

Christ the King.... Chrystus Król....

 

Matthew 25:31-46

I was naked and you clothed me; sick, and you visited me

Jesus said to his disciples: ‘When the Son of Man comes in his glory, escorted by all the angels, then he will take his seat on his throne of glory. All the nations will be assembled before him and he will separate men one from another as the shepherd separates sheep from goats. He will place the sheep on his right hand and the goats on his left.

  ‘Then the King will say to those on his right hand, “Come, you whom my Father has blessed, take for your heritage the kingdom prepared for you since the foundation of the world. For I was hungry and you gave me food; I was thirsty and you gave me drink; I was a stranger and you made me welcome; naked and you clothed me, sick and you visited me, in prison and you came to see me.” Then the virtuous will say to him in reply, “Lord, when did we see you hungry and feed you; or thirsty and give you drink? When did we see you a stranger and make you welcome; naked and clothe you; sick or in prison and go to see you?” And the King will answer, “I tell you solemnly, in so far as you did this to one of the least of these brothers of mine, you did it to me.”

  ‘Next he will say to those on his left hand, “Go away from me, with your curse upon you, to the eternal fire prepared for the devil and his angels. For I was hungry and you never gave me food; I was thirsty and you never gave me anything to drink; I was a stranger and you never made me welcome, naked and you never clothed me, sick and in prison and you never visited me.” Then it will be their turn to ask, “Lord, when did we see you hungry or thirsty, a stranger or naked, sick or in prison, and did not come to your help?” Then he will answer, “I tell you solemnly, in so far as you neglected to do this to one of the least of these, you neglected to do it to me.”

  ‘And they will go away to eternal punishment, and the virtuous to eternal life.’

    Today we are reaching the end of the liturgical year in our life, celebrating the Solemnity of the Christ the King. Attending at Mass we realize that everything starts from God, and it has the end in Christ. The Sunday day puts before us the fact of the eternal Kingdom of Jesus, which is lasting for ever, without end, differing from the concept of those kingdoms we know. The ruling of Christ is built on the solid rock of love and the closeness of God to men. 

The confirmation of this truth we can find in the Gospel of Matthew, the Church reads. The Lord presents the parable of the final times, the last judgment, which is the dogma of our catholic faith. The King separates the two group of lambs and goats. These first are the happy achieving the joy of Heaven, and the second group having been condemned and sent to the eternal punishment. The example of goats is not accidental, because it is referring to the Jewish tradition, while once a year the priest used to lead the goat into the desert putting upon it all the sins of the Jews. It was the annual atoning ritual of people from the Chosen Nation. We may consider, Jesus chose the example of goats on purpose, to refer his teaching to the Jewish custom. 

 

Let us try to focus on the meaning of the Gospel. We know that the main message is to help or lack of love to others. This is our Christian duty to bring food, cloth to the poor, visiting sick and prisoners. We are aware, whatever we do for neighbours, we do for Christ. These things are very true. 

The Parable indicates one aim, no to neglect the chance of doing goodness. The wisdom of the Gospel is powerful, those people were awarded or punished because of the attitude of using the chance to help or loosing it. 

 

Thinking about it, this feast put the accent on the finding the situation to help, every day give us a great possibility to do something good, so often the smallest ones, which is not spectacular and well known. Even the smallest reactions and deeds build the great Kingdom of God, without knowing about it, but Christ can see it, for the merits of our salvation. 

May the Kingdom of God be built on my good works. Amen. 

(Mt 25,31–46) 
Jezus powiedział do swoich uczniów: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie, pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie. Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: "Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźmijcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata. Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie;byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie". Wówczas zapytają sprawiedliwi: "Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?". Król im odpowie: "Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili". Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: "Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom. Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście mnie". Wówczas zapytają i ci: "Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?". Wtedy odpowie im: "Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili". I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego”.

    Dziś dochodzimy koniec roku liturgicznego, przeżywając uroczystość Chrystusa Króla. Uczestnicząc we Mszy św. zdajemy sobie sprawę, że wszystko zaczyna się od Boga i ma swój koniec w Chrystusie. Niedzielny dzień ukazuje nam fakt wiecznego Królestwa Jezusa, które trwa na wieki, bez końca, odbiegając od koncepcji tych królestw, które znamy. Panowanie Chrystusa opiera się na solidnej skale miłości i bliskości Boga z ludźmi.

Potwierdzenie tej prawdy znajdujemy w Ewangelii Mateusza – czytaną przez Kościół. Pan Jezus przedstawia przypowieść o czasach ostatecznych, sądzie ostatecznym, która jest dogmatem naszej wiary katolickiej. Król oddziela dwie grupy owiec i kóz. Ci pierwsi to szczęśliwi osiągający radości Nieba, a druga grupa to potępieni i zesłani na karę wieczną. Przykład kozłów nie jest przypadkowy, gdyż nawiązuje do tradycji żydowskiej, raz w roku kapłan wyprowadzał kozła na pustynię, zrzucając na niego wszystkie grzechy Żydów. Był to coroczny rytuał pokutny ludzi Narodu Wybranego. Można uznać, że Jezus celowo wybrał przykład kóz, aby nawiązać swoje nauczanie do zwyczaju żydowskiego.

 

Spróbujmy skupić się na znaczeniu Ewangelii. Wiemy, że głównym przesłaniem jest pomoc lub brak miłości do innych. Naszym chrześcijańskim obowiązkiem jest dostarczanie żywności, ubrań biednym, odwiedzaniu chorych i więźniów. Mamy świadomość, że cokolwiek czynimy dla bliźnich, robimy to dla Chrystusa. Te rzeczy są bardzo prawdziwe.

Przypowieść wskazuje na jeden cel: nie zaniedbywać szansy czynienia dobra. Mądrość Ewangelii jest potężna, ludzie ci zostali nagrodzeni lub ukarani za postawę wykorzystania szansy na pomoc lub jej utraty.

 

Myśląc o tym, to święto kładzie nacisk na znalezienie sytuacji, która może pomóc, każdy dzień daje nam ogromną możliwość zrobienia czegoś dobrego, często tych najmniejszych, co nie jest spektakularne i powszechnie znane. Nawet najmniejsze reakcje i czyny budują wielkie Królestwo Boże, nie wiedząc o tym, ale Chrystus to widzi, dla zasług naszego zbawienia.

Niech Królestwo Boże będzie budowane na moich dobrych uczynkach. Amen.

The Talents... Talenty...

 

Matthew 25:14-30

You have been faithful in small things: come and join in your master's happiness

Jesus spoke this parable to his disciples: ‘The kingdom of Heaven is like a man on his way abroad who summoned his servants and entrusted his property to them. To one he gave five talents, to another two, to a third one; each in proportion to his ability. Then he set out.

  ‘The man who had received the five talents promptly went and traded with them and made five more. The man who had received two made two more in the same way. But the man who had received one went off and dug a hole in the ground and hid his master’s money.

  ‘Now a long time after, the master of those servants came back and went through his accounts with them. The man who had received the five talents came forward bringing five more. “Sir,” he said “you entrusted me with five talents; here are five more that I have made.”

  ‘His master said to him, “Well done, good and faithful servant; you have shown you can be faithful in small things, I will trust you with greater; come and join in your master’s happiness.”

  ‘Next the man with the two talents came forward. “Sir,” he said “you entrusted me with two talents; here are two more that I have made.” His master said to him, “Well done, good and faithful servant; you have shown you can be faithful in small things, I will trust you with greater; come and join in your master’s happiness.”

  ‘Last came forward the man who had the one talent. “Sir,” said he “I had heard you were a hard man, reaping where you have not sown and gathering where you have not scattered; so I was afraid, and I went off and hid your talent in the ground. Here it is; it was yours, you have it back.” But his master answered him, “You wicked and lazy servant! So you knew that I reap where I have not sown and gather where I have not scattered? Well then, you should have deposited my money with the bankers, and on my return I would have recovered my capital with interest. So now, take the talent from him and give it to the man who has the five talents. For to everyone who has will be given more, and he will have more than enough; but from the man who has not, even what he has will be taken away. As for this good-for-nothing servant, throw him out into the dark, where there will be weeping and grinding of teeth.”

    The Book of Revelation of the New Testament gives us the words of the Lord, who says: “I am the Alpha and Omega”. The two extreme litters of the Greek alphabet mean that Jesus Christ is the beginning and the end of every creation.  Everything what is on earth, was called to existence by God. 

 

The Gospel of Matthew and the Parable about the Owner who divided his money between the servants turns our sight to God, who created this world, and gave every human being some the essential attributes, of which the first is life. Our existence is based on His love and freedom. The biggest proof of God’s love and freedom is a man who was called to life by His Creator. 

 

God showed His power and marvellous glory in humanity. We are the clearest image of the Creator and we are the evidence of His almightiness.

 

Apart from that, the Gospel and the Parable indicate one more thing. The Lord bestows us with immortal and rational soul, but the money from the parable describes that our abilities were distributed in many different ways. 

 

Our life is not monotonic. Having read the Gospel, we may notice that the owner gave the money to achieve some profit. The servants had to multiply what belonged of their lord. The first and the second of them understood properly the order of the owner, but the third one wanted to keep money for himself. And he became the negative example from the today’s Gospel. 

 

This is a warning about egoistic and selfish attitude. Of course, God gives us some gifts to build the proper sense of self-esteem and positive glory, which are important, but He calls us to share it with our neighbours for the common good and development of our community, city, village and country and the parish. This is not un utopia and a new ideology, but the normal society’s function. 

 

God call us to share our gifts with others, as the Latin proverb says: At Majoram Dei Gloriam”, “For the bigger glory of God”. 

Let us multiple our abilities, as the first and the second servant did, for the Glory of God and everyone else. Amen. 

(Mt 25,14-30) 
Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: „Pewien człowiek, mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obrót i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana. Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: "Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem". Rzekł mu pan: "Dobrze, sługo dobry i wierny. Byłeś wierny w niewielu rzeczach, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana". Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: "Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem". Rzekł mu pan: "Dobrze, sługo dobry i wierny. Byłeś wierny w niewielu rzeczach, nad wieloma cię postawię; wejdź do radości twego pana". Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: "Panie, wiedziałem, żeś jest człowiek twardy: chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś, i zbierać tam, gdzieś nie rozsypał. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność". Odrzekł mu pan jego: "Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że chcę żąć tam, gdzie nie posiałem, i zbierać tam, gdziem nie rozsypał. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz w ciemności; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”.

Księga Apokalipsy Nowego Testamentu podaje nam słowa Pana, który mówi: „Ja jestem Alfą i Omegą”. Dwa skrajne litery alfabetu greckiego oznaczają, że Jezus Chrystus jest początkiem i końcem wszelkiego stworzenia. Wszystko, co jest na ziemi, zostało powołane do istnienia przez Boga.

Ewangelia Mateusza podaje nam przypowieść o właścicielu, który podzielił swoje pieniądze pomiędzy sługi. Lektura Pisma Świętego kieruję nasze oczy na Boga, który stworzył ten świat i dał każdemu człowiekowi pewne istotne przymioty, z których pierwszym jest życie. Nasze istnienie opiera się na Jego miłości i wolności. Największym dowodem Bożej miłości i wolności jest człowiek powołany do życia przez swego Stwórcę.

 

    Bóg ukazał swoją moc i cudowną chwałę w ludzkości. Jesteśmy najjaśniejszym obrazem Stwórcy i dowodem Jego wszechmocy.

 

Poza tym Ewangelia i przypowieść wskazują nam na jeszcze jedną rzecz. Pan obdarza nas nieśmiertelną i rozumną duszą, a pieniądze z przypowieści, określają nasze zdolności, które zostały rozdzielone na wiele różnych sposobów.

 

Nasze życie nie jest monotonne. Czytając Ewangelię, możemy zauważyć, że właściciel oddał pieniądze, aby osiągnąć jakiś zysk. Słudzy musieli pomnażać to, co należało do ich pana. Pierwszy i drugi z nich dobrze zrozumieli polecenie właściciela, natomiast trzeci chciał zatrzymać pieniądze dla siebie, stając się negatywnym przykładem z dzisiejszej Ewangelii.

 

Jest to ostrzeżenie przed egoistyczną postawą. Oczywiście Bóg daje nam pewne dary budujące właściwe poczucie własnej wartości i pozytywnej chwały, które są ważne, ale wzywa nas, abyśmy dzielili się nimi z bliźnimi dla wspólnego dobra i rozwoju naszej społeczności, miasta, wsi i kraju i parafii. To nie jest utopia i nowa ideologia, ale normalna funkcja społeczeństwa.

Bóg wzywa nas do dzielenia się naszymi darami z innymi, jak mówi łacińskie przysłowie: At Majoram Dei Gloriam, „Na większą chwałę Bożą”.

Pomnażajmy nasze zdolności, jak to uczynili pierwszy i drugi sługa, na chwałę Boga i wszystkich ludzi. Amen.

Wisdom of waiting... Mądrość oczekiwania...

 

Matthew 25:1-13

The wise and foolish virgins

Jesus told this parable to his disciples: ‘The kingdom of heaven will be like this: Ten bridesmaids took their lamps and went to meet the bridegroom. Five of them were foolish and five were sensible: the foolish ones did take their lamps, but they brought no oil, whereas the sensible ones took flasks of oil as well as their lamps. The bridegroom was late, and they all grew drowsy and fell asleep. But at midnight there was a cry, “The bridegroom is here! Go out and meet him.” At this, all those bridesmaids woke up and trimmed their lamps, and the foolish ones said to the sensible ones, “Give us some of your oil: our lamps are going out.” But they replied, “There may not be enough for us and for you; you had better go to those who sell it and buy some for yourselves.” They had gone off to buy it when the bridegroom arrived. Those who were ready went in with him to the wedding hall and the door was closed. The other bridesmaids arrived later. “Lord, Lord,” they said “open the door for us.” But he replied, “I tell you solemnly, I do not know you.” So stay awake, because you do not know either the day or the hour.’

  The XXXII Sunday in Ordinary Time presents the Gospel of Matthew which tells us the parable about the ten women. Christ divided bridesmaids into two groups - five sensible in one group and five foolish in the other. He did it according to their deeds. 

 

While we are reading the today’s Gospel we may have a tendency to categorize. We may think that the bridesmaids, who forgot the oil, ignored the bridegroom. 

 

But the situation is more complicated, because that second group of women had deep desire and will to meet their bridegroom. Certainly, in their attitude was lack of proper and fervent preparation. 

 

And now we reach to the point concerning our relationship and involvement which is built on our acts and deeds. 

 

It is not enough to have some good will and desire to meet God. What we need is the real determination to build our relationship with Christ. 

God says in the Book of Revelation: “So, because you are lukewarm, neither hot nor cold, I will spit you out of my mouth. Rev. 3,16. 

 

These 5 women represents the way of people who are lukewarm. They want to have God in the heart, but they do nothing to achieve it. Or even more, many people treat faith only as tradition without a greater meaning. 

 

Jesus says that this is the time to make decision. What side do you want to stay on, on the side of God or on His enemy’s side? 

 

God expects clarification, what side do we want to choose? If we want to be faithful, we need a lot of effort and work. 

Like these sensible women who were prepared completely for the coming of the bridegroom and gave the proof of faith. 

 

Let us do the same, let us give the evidence, that we really care for God. Amen. 

(Mt 25,1–13) 
Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: „Królestwo niebieskie podobne będzie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie oblubieńca. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach. Gdy się oblubieniec opóźniał, zmorzone snem wszystkie zasnęły. Lecz o północy rozległo się wołanie: "Oblubieniec idzie, wyjdźcie mu na spotkanie". Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: "Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną". Odpowiedziały roztropne: "Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie". Gdy one szły kupić, nadszedł oblubieniec. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną i drzwi zamknięto. W końcu nadchodzą i pozostałe panny, prosząc: "Panie, panie, otwórz nam". Lecz on odpowiedział: "Zaprawdę powiadam wam, nie znam was". Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”.

W XXXII Niedzielę Zwykłą czytamy Ewangelię Mateusza, która daje nam przypowieść o dziesięciu kobietach. Chrystus podzielił druhny na dwie grupy – pięć rozsądnych w jednej grupie i pięć rozsądnych w drugiej. Uczynił to według ich uczynków.

 

Czytając dzisiejszą Ewangelię, możemy mieć tendencję do kategoryzowania. Możemy pomyśleć, że druhny, które zapomniały o oliwie, zignorowały pana młodego.

 

Ale sytuacja jest bardziej skomplikowana, ponieważ ta druga grupa kobiet miała głębokie pragnienie i wolę spotkania się ze swoim oblubieńcem. Z pewnością w ich postawie brakowało odpowiedniego i żarliwego przygotowania.

 

Patrząc na kobiety oczekujące na pana młodego, dochodzimy do punktu dotyczącego naszej relacji i duchowe zaangażowanie, które budujemy na naszych czynach.

 

Nie wystarczy mieć dobrą wolę i chęć spotkania z Bogiem. Potrzebujemy prawdziwej determinacji, aby budować naszą relację z Chrystusem.

Bóg mówi w Księdze Apokalipsy: „A tak, skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię wyrzucić z mych ust".  Ap 3.16.

 

Te 5 kobiet reprezentuje drogę ludzi letnich. Chcą mieć Boga w sercu, ale robią niewielu, aby to osiągnąć. To obraz ludzi traktujących wiarę jedynie jako tradycję bez większego znaczenia.

 

Jezus mówi, że to jest czas na podjęcie decyzji. Po której stronie chcesz pozostać, po stronie Boga czy po stronie Jego wroga?

 

Bóg oczekuje jasnej decyzji, jaką stronę chcemy wybrać? Jeśli pragniemy być wierni, potrzebujemy dużo wysiłku i pracy, jak te rozsądne kobiety, które były całkowicie przygotowane na przyjście pana młodego i dały dowód własnej wiary.

 

Czyńmy to samo, dawajmy dowód, że naprawdę zależy nam na Bogu. Amen.

The Priesthood... Kapłaństwo...

 

Matthew 23:1-12

They do not practise what they preach

Addressing the people and his disciples Jesus said, ‘The scribes and the Pharisees occupy the chair of Moses. You must therefore do what they tell you and listen to what they say; but do not be guided by what they do: since they do not practise what they preach. They tie up heavy burdens and lay them on men’s shoulders, but will they lift a finger to move them? Not they! Everything they do is done to attract attention, like wearing broader phylacteries and longer tassels, like wanting to take the place of honour at banquets and the front seats in the synagogues, being greeted obsequiously in the market squares and having people call them Rabbi.

  ‘You, however, must not allow yourselves to be called Rabbi, since you have only one master, and you are all brothers. You must call no one on earth your father, since you have only one Father, and he is in heaven. Nor must you allow yourselves to be called teachers, for you have only one Teacher, the Christ. The greatest among you must be your servant. Anyone who exalts himself will be humbled, and anyone who humbles himself will be exalted.’

    Looking at the teaching of Jesus, we see the general rule, he used to preach to people, who were willing to listen to him. The Gospel of today departs from the mainstream, and the Lord focuses on the Pharisees and Scribes, the people of the Jewish elite, and those, who should have brought the good testimony of faith. 

Christ noticed their wickedness and betrayal of vocation, and the reaction of the Son of God was clear. He warned the people, no to choose the same way of hypocrisy and ambiguity of the leaders of Israel. 

Standing before the challenge of the Gospel, I want to depart from the main habit of teaching of all of us, but to focus on my person, as the priest of Christ, to do my examen of conscience. I can respond for myself only. 

 

Since I have been ordained, 20 years ago, I was experiencing a lot of things, those positive and negative. We say, a man learns tackling with his success and errors. I remember, on the day of my ordination, I heard the words of a narrator, that everyone, new priest, we are like a clay vessel, which might be broken easily, and in this vessel is hidden the gift and grace of Lord. The conclusion of these words was, to pray for candidates to the priesthood, that nobody can be fallen and destroyed. 

One of my favourite saints, St. John Maria Vianney used to say; I want to be the floor, on which the people will be following God, it is an exemplative image of the ordination, the deacons are lying on the ground, praying in the attitude of humility, to bring men to God. 

So, every priest is a ground, leading to God. Indeed, such a difficult task, we are human. I experience every day, I am man, with my affliction, emotion and feeling. It makes me aware; I am so far from God and idea of the Christ’s priesthood. My tardiness and attachment to the materialistic world is so big, that I am unable to follow to God and imitate the priesthood in 100 %. 

I find myself in St. Paul’s words, who wrote in the Letter of the Romans: For I do not do the good I want, but I do the evil I do not want. Rm 7,19. 

The human conformism moves me away from the zeal of a God’s servant. These things make me as a deteriorated floor to God. 

The teaching of Jesus encourages me, to say sorry, I apologue for lack of being the good servant of God and Church. For, I may have disappointed you in many times. Especially, I want to say, sorry for not being consistent to this, I have been preaching to this of what I am doing, for the dualism of my work in the vineyard of the Lord, and for my judgemental language. 

Thanks be to God for the Gospel today, making me aware, how much I need to do. Pray for me, please. 

(Mt 23, 1-12) 
Jezus przemówił do tłumów i do swych uczniów tymi słowami: "Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią. Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć ich nie chcą. Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać. Rozszerzają swoje filakterie i wydłużają frędzle u płaszczów. Lubią zaszczytne miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach. Chcą, by ich pozdrawiano na rynkach i żeby ludzie nazywali ich Rabbi. A wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy jesteście braćmi. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus. Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony".

    Patrząc na nauczanie Jezusa, widzimy ogólną zasadę, że zwykł on głosić ludziom, którzy chcieli go słuchać. Dzisiejsza Ewangelia odchodzi od głównego nurtu, a Pan skupia się na faryzeuszach i uczonych w Piśmie, na ludziach elity żydowskiej i na tych, którzy powinni byli nieść dobre świadectwo wiary.

Mimo tego obowiązku Chrystus dostrzegł ich niegodziwość i zdradę powołania, a reakcja Syna Bożego była jasna. Ostrzegał lud, aby nie wybierali tej samej drogi hipokryzji i dwuznaczności, jaką stosują przywódcy Izraela.

Stojąc przed wyzwaniem Ewangelii, podobnie jak Jezus, chcę odejść od głównego zwyczaju nauczania nas wszystkich, ale skupić się na mojej osobie jako kapłanie Chrystusa, aby dokonać rachunku sumienia. Mogę odpowiedzieć tylko za siebie.

 

Odkąd zostałem wyświęcony 20 lat temu, doświadczałem wielu rzeczy, tych pozytywnych i negatywnych. Mówimy, że człowiek się uczy, zmagając się ze swoimi sukcesami i błędami. Pamiętam, że w dniu moich święceń usłyszałam słowa narratora, że my wszyscy, nowi kapłani, jesteśmy jak gliniane naczynie, które można łatwo rozbić, a w tym naczyniu kryje się dar i łaska Pana. Konkluzja tych słów jest jasna, modląc się za kandydatów do kapłaństwa, to prośba, aby nikt z nich nie upadł i został zniszczony.

Jeden z moich ulubionych świętych, św. Jan Maria Vianney zwykł mawiać; chcę być podłogą, po której ludzie będą podążać za Bogiem, jest to przykładowy obraz święceń, diakoni leżą na ziemi i modlą się w postawie pokory, aby ludzi doprowadzić do Boga.

Zatem każdy kapłan jest „gruntem” prowadzącym do Boga. Rzeczywiście, to trudne zadanie, jesteśmy ludźmi. Doświadczam każdego dnia, jestem człowiekiem ze swoimi cierpieniami, emocjami i uczuciami. To mi uświadamia; jak jestem tak daleko od Boga i idei kapłaństwa Chrystusowego. Moje przywiązanie do materialistycznego świata jest tak duże, że nie jestem w stanie w 100% naśladować Boga i Jego kapłaństwa.

Odnajduję się w słowach św. Pawła, który napisał w Liście do Rzymian: „Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię zło, którego nie chcę”. Rz. 7,19.

Konformizm ludzki oddala mnie od gorliwości sługi Bożego. Te rzeczy czynią mnie zniszczoną podłogą przed Bogiem.

Nauczanie Jezusa zachęca mnie do przeprosin, przepraszam za brak bycia dobrym sługą Boga i Kościoła. Być może zawiodłem Cię wiele razy. Szczególnie chcę powiedzieć, przepraszam, że nie jestem konsekwentny, w tym co głosiłem, i to co czynię, że dualizm mojej pracy w Winnicy Pańskiej i mój osądzający język.

Dziękuję Bogu za dzisiejszą Ewangelię, która mnie „otrzeźwia”, widząc, jak wiele jeszcze mam do zrobienia. Módlcie się za mnie, proszę.

The commandment of love... Przykazanie miłości...

 

Matthew 22:34-40

The commandments of love

When the Pharisees heard that Jesus had silenced the Sadducees they got together and, to disconcert him, one of them put a question, ‘Master, which is the greatest commandment of the Law?’ Jesus said, ‘You must love the Lord your God with all your heart, with all your soul, and with all your mind. This is the greatest and the first commandment. The second resembles it: You must love your neighbour as yourself. On these two commandments hang the whole Law, and the Prophets also.’

    From the very beginning the Jewish community had the commandment of love in their heart. It was the first catechism for the young generation of the chosen nation, on which was built the whole concept of faith. 

If we think about it, we see the similarity to the Jewish nation, because our childhood was formed into the context of the regulation of love. The children in our cultural circle are taught by parents, that the fundamental rule is the commandments of love to God and neighbours.

Let try to look at this topic.  In the Gospel we find two sentences of Jesus revealing the task of love to God and people. From the human point of view, we can split it, treating as the two separate sentences. But this way of thinking is confusing and misleading. 

The commandment of love is the unity, containing the whole meaning of doing. Of course, the first place in it takes God, because of his dignity and holiness, and afterwards man, who is his creature. 

But the sequence is not accidental. Today we need to ask ourselves, how does look my love to God, and we need to stand in truth, without covering, do I love God out my heart? Out of my heart, so how? Am I able to sacrifice to him everything, loving him without of any condition? Can I listen to him, spending more time with him? Do I agree and put my will under of his will? These questions, although common for us, they demand from us a real attitude and honest responses. 

Why does it so important to ask myself about the real love to him? God is the source of every aspect of life. He is the centrum of love, the love to men as well. If my relationship to God is built on the solid foundation, love to others would be on the proper way, if the relationship to the Lord is deranged, naturally my love and respect people would be the same. 

As we cannot divide the commandments on two realities, so we should not treat love separately. Respect to God implicates the whole spectrum of my life, and the common existence in the society. 

At the end, Saint Augustine used to say; love God and others, and do whatever you want. It seems to danger and to much reckless. But let try to think about it. If I love God and men seriously, I can do nothing, of what harms other people. Amen. 

 

(Mt 22, 34-40) 
Gdy faryzeusze posłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, a jeden z nich, uczony w Prawie, wystawiając Go na próbę, zapytał: "Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?" On mu odpowiedział: „Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Na tych dwóch przykazaniach zawisło całe Prawo i Prorocy".

    Od samego początku społeczność żydowska miała w sercu przykazanie miłości. Był to pierwszy katechizm dla młodego pokolenia narodu wybranego, na którym zbudowano całą koncepcję wiary.

Jeśli się nad tym zastanowić, widzimy podobieństwo do narodu żydowskiego, ponieważ nasze dzieciństwo ukształtowało się w kontekście prawa miłości. Dzieci w naszym kręgu kulturowym uczą od rodziców, że podstawową zasadą jest przykazanie miłości do Boga i bliźniego.

Spróbujmy przyjrzeć się temu tematowi. W Ewangelii znajdziemy dwa zdania Jezusa objawiające zadanie miłości Boga i ludzi. Z ludzkiego punktu widzenia możemy to rozdzielić, traktując to jako dwa osobne zdania. Jednak taki sposób myślenia jest mylący.

Przykazanie miłości jest jednością, zawierającą cały sens działania. Oczywiście pierwsze miejsce zajmuje w nim Bóg, ze względu na swą godność i świętość, a następnie człowiek, będący Jego stworzeniem.

Ale kolejność nie jest przypadkowa. Dziś musimy zadać sobie pytanie, jak wygląda moja miłość do Boga i stanąć w prawdzie, bez krycia się, czy kocham Boga całym sercem? Z całego serca, więc jak? Czy jestem w stanie poświęcić mu wszystko, kochając go bez żadnych warunków? Czy mogę go słuchać i spędzać z nim więcej czasu? Czy zgadzam się i poddaję swoją wolę Jego woli? Pytania te, choć dla nas wspólne, wymagają od nas realnej postawy i szczerych odpowiedzi.

Dlaczego tak ważne jest, aby zadać sobie pytanie o prawdziwą miłość do niego? Bóg jest źródłem każdego aspektu życia. On jest ośrodkiem miłości, także miłości do ludzi. Jeśli moja relacja z Bogiem będzie zbudowana na solidnym fundamencie, miłość do innych będzie właściwa, jeśli relacja z Panem zostanie zachwiana, naturalnie moja miłość i szacunek do ludzi będą takie same.

Tak jak nie możemy dzielić przykazań na dwie rzeczywistości, tak też nie powinniśmy traktować miłości oddzielnie. Szacunek do Boga oznacza całe spektrum mojego życia i powszechną egzystencję w społeczeństwie.

Na koniec św. Augustyn zwykł mawiać; kochaj Boga i innych i rób co chcesz. Wydaje się to niebezpieczne i bardzo lekkomyślne. Ale spróbujmy się nad tym zastanowić. Jeśli poważnie kocham Boga i ludzi, nie mogę zrobić nic, co szkodzi innym ludziom. Amen.